Własne życie rządzi się jednak inną iluzją: jesteśmy tak blisko swoich myśli, że tracimy perspektywę. Patrzymy z pierwszego rzędu, niemal przyklejeni do ekranu, nie dostrzegając fabuły, która rozwija się tuż przed nami.
Wyobraź sobie więc przez chwilę, że siedzisz na widowni. Przed tobą – ty. Co wołałbyś do tej postaci? Co jest tak oczywiste z zewnątrz, a tak trudne do zauważenia od środka? Może to impuls, żeby wreszcie przerwać coś, co dawno wygasło. Może odwaga, by powiedzieć „tak” czemuś, co od miesięcy cicho domaga się miejsca. Może zwykłe: „Zaufaj sobie. Czas ruszyć się z miejsca.”
Ta prosta mentalna zmiana – przejście z roli aktora do roli widza – tworzy przestrzeń, w której rodzą się nowe możliwości. Pozwala zobaczyć, że nie jesteś uwięziony w scenariuszu i możesz spojrzeć na niego z innego miejsca. Perspektywa nie rozwiązuje wszystkich problemów. Ale często daje to, czego najbardziej brakuje: namacalne wyobrażenie pierwszego kroku w inną stronę.
